26سپتامبر 2023- فاز سوم یک کارآزمایی تصادفی دوسوکور و کنترل شده با دارونما، ایمنی و اثربخشی ستاگلیپتین-یکی از داروهای مهار کننده ی DPP4- را به عنوان تک درمانی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 (T2D) که با رژیم غذایی و ورزش نتوانسته بودند، به کنترل کافی قند خون دست یابند، روشن کرد.

این مطالعه که در ژورنال Diabetes, Obesity and Metabolism منتشر شد، نشان داد که مونو‌تراپی با ستاگلیپتین(cetagliptin) در بیماران چینی مبتلا به دیابت نوع 2با کنترل ناکافی قند خون علیرغم تبعیت از استراتژی رژیم غذایی و ورزش، به خوبی قابل تحمل و موثر است. بنابراین، محققان پیشنهاد کردند که ستاگلیپتین می تواند به عنوان یک مکمل ارزشمند در گزینه‌های دارویی موجود برای مدیریت دیابت نوع 2 عمل کند.

ویژگی‌های مطلوب مانند بروز کم هیپوگلایسمی، حداقل تأثیر بر افزایش وزن، و عدم تفاوت معنی‌دار در میزان پیامدهایCVD (بیماری‌های قلبی عروقی)، بر کاربرد مهارکننده‌های دی پپتیدیل پپتیداز-4(DPP-4)  برای درمان دیابت نوع 2 تأکید می‌کند.

دکتر لینونگ جی، از بیمارستان مردمی دانشگاه پکن در چین و همکارانش با هدف ارزیابی ایمنی و اثربخشی ستاگلیپتین یکی از مهارکننده های  DPP-4، به‌عنوان تک‌ درمانی در بیماران چینی مبتلا به دیابت نوع 2 با کنترل ناکافی گلایسمی، این مطالعه را انجام دادند.

در مجموع 504 بیمار واجد شرایط مبتلا به دیابت نوع 2 در این مطالعه وارد شدند. آنها در نسبت 2 به 2 به 1، بطور تصادفی و دوسوکور در گروه درمان با 50 میلی گرم استاگلیپتین یک بار در روز، گروه درمان با 100 میلی گرم ستاگلیپتین یک بار در روز یا دارونما برای 24 هفته ، قرار گرفتند. سپس، همه بیماران تحت درمان برچسب باز با 100 میلی گرم ستاگلیپتین در روز به مدت 28 هفته، قرار گرفتند. نقطه ی پایانی اثربخشی اولیه ی مطالعه به عنوان تغییر در سطح HbA1c از سطح پایه(مقدار آن در ابتدای تحقیق) تا هفته ی 24 ، تعیین شد.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

· پس از 24 هفته،HbA1c  نسبت به ابتدای تحقیق به طور قابل توجهی با 50 میلی گرم ستاگلیپتین (1.08-درصد) و با 100 میلی گرم ستاگلیپتین (1.07-درصد) کاهش یافت، میزان کاهش HbA1c  نسبت به ابتدای تحقیق در گروه دارونما 0.35-درصد بود.

· تفاوت کاهشHbA1c با ستاگلیپتین 50 و 100 میلی گرمی نسبت به دارونما، 0.72- درصد بود.

· بیمارانی که HbA1cپایه ی آنها 8.5 درصد یا بالاتر بود، با مصرف ستاگلیپتین کاهشHbA1c  بیشتری را نسبت به بیمارانی باHbA1c پایه کمتر از 8.5%، تجربه کردند.

· تعداد بیمارانی که توانستند بهHbA1c کمتر از 7.0٪ دست یابند، با هر دو دوز ستاگلیپتین (42.3 درصد با دوز 100 میلی گرمی و 45.0 درصد با دوز 50 میلی گرمی) نسبت به دارونما (12.9درصد) بطور قابل توجهی بالاتر بود.

· ستاگلیپتین همچنین گلوکز پلاسما ناشتا و گلوکز پلاسمای 2 ساعته پس از غذا را به طور قابل توجهی نسبت به دارونما کاهش داد.

· بروز تجارب نامطلوب بین ستاگلیپتین و دارونما مشابه بود. هیپوگلایسمی مرتبط با دارو گزارش نشده است.

محققان نوشتند: تک درمانی با ستاگلیپتین در بیماران چینی مبتلا به T2D که به کنترل قند خون کافی بوسیله ی ورزش و رژیم غذایی دست نیافته بودند، مؤثر بود و به خوبی تحمل شد.

آنها نتیجه گیری کردند که ستاگلیپیتین، همانطور که در این کارآزمایی نشان داده شد، ممکن است به عنوان یک مکمل ارزشمند در گزینه های دارویی موجود برای مدیریت دیابت نوع 2 عمل کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/dpp4-inhibitor-cetagliptin-effective-and-well-tolerated-for-treating-patients-with-type-2-diabetes-117922